Over mij
Van hobbyfotograaf tot grootste podia
Ik ben Bobbie van den Bosch en fotografie is zo'n beetje uit de hand gelopen hobby geworden. Als kind had ik altijd al de camera van mijn moeder in mijn hand, en op mijn 13e kreeg ik mijn eerste spiegelreflex: vanaf toen kon ik mijn eigen creativiteit kwijt en heb ik fotografie nooit meer losgelaten.
Het begon met fotoshoots van vriendinnen, en groeide uit tot mijn eerste klusjes in de clubs en discotheken van Tilburg. Ik ging zelf ook steeds vaker naar festivals, en als ik achteraf naar de foto's zat te kijken, dacht ik telkens: dat wil ik ook maken. Ik had een duidelijk doel, en ik wilde er alles aan doen om er te komen.
Al snel kreeg ik mijn eerste festivalklussen, en zo groeide ik door tot ik op de grootste events van Nederland stond te fotograferen. Die 13-jarige had dit nooit voor mogelijk gehouden en ik ben nog lang niet klaar. Muziek is niet zomaar mijn werkterrein, het voelt als een emotionele band, en ik wil in deze industrie nog veel verder groeien.
Maar het mooiste blijven de plekken waar ik kom en de mensen die ik daardoor tegenkom, dat is wat dit werk voor mij zo bijzonder maakt.
Een typische ‘Bobbie foto’
Mijn eigen stijl vind ik nog altijd lastig te omschrijven: spontaan, ruw en kleurrijk, denk ik dan maar. Wel hoor ik van collega-fotografen dat ze een foto van mij er zo uitpikken: een echte Bobbie-foto.
Ik hou van mensen ruw en spontaan vastleggen, middenin het moment. Maar minstens zo leuk vind ik het om iemand te poseren voor een foto waar diegene zelf van versteld staat. Die mix van zoeken én sturen is precies waar ik goed in ben geworden.
Met inmiddels 5 jaar échte festivalervaring weet ik intussen wat een goede set foto's nodig heeft: de balans tussen je bezoekers, het terrein, de podia en de details. Het moet één geheel worden, dát is waar ik naar op zoek ga.
Fotografie in elke vorm
Events blijven een groot deel van wie ik ben, maar die 13-jarige met haar eerste spiegelreflex was ook gewoon nieuwsgierig naar alles. Die nieuwsgierigheid is nooit weggegaan.
Uiteindelijk gaat het me niet om festivals, portretten of branding op zich: het gaat om fotografie zelf. In welke vorm dan ook laat het me aan: nieuwe uitdagingen, nieuwe dingen leren, nieuwe plekken en mensen die ik ermee tegenkom. Zolang ik maar kan blijven maken, blijf ik energie krijgen.
Daarom ben ik breed inzetbaar, naast mijn werk op festivals: portretten, branding, food, noem maar op. Fotografie is en blijft mijn passie, in elke vorm die het aanneemt.